Uppskrift:

í skálanum og enginn annar maður hafi af þessu vitað nema þau bæði. Og þetta væri þessa barns sami líkami sem hann hefði nú í vikunni fyrir hvítasunnuna upptekið úr innanbæjar húsgólfi á sínu heimili að viðverandi sóknarprestinum og öðrum sveitarmönnum og grafið síðan í Dvergasteinskirkjugarði. Engar bevísingar né vitni segist Jón til þess leitt geta að þetta barn hafi verið dautt þegar hann tók það frá móðurinni. Fyrr innfærða lýsing Halldóru fyrir þessum rétti upp á föður sinn, að hún hafi nauðug á móti vilja sínum þetta ljóta saurlifnaðarverk framið, auglýsti sýslumaðurinn Jóni Eyjólfssyni og játaði hann þennan hennar framburð á sig sannan vera tregðu- og tafarlaust í alla staði. Að þessu svo framförnu tilbauð sýslumaðurinn þessum persónum, Jóni og Halldóru, að setja þeim svaramann á þessu þingi sem þeirra vegna kynni lagavarnir að finna eður framfæra í þessu stórmæli, sem þau eftir sinni eigin meðkenningu væru í fallin, hvað þau sögðust bæði fegin vilja. Og því tilnefndi sýslumaðurinn þeim fyrir talsmann velforstandugan lögréttumanninn Hildibrand Þorgrímsson, hver hér var nú til staðar, og gaf sig ljúflega þar til eftir sýslumannsins tilsögn. Og framfærir það munnlega konunni til málsbóta. 1. Að hún hafi eftir sinni lýsingu, sem Jón hafi og viðgengið, framið nauðug og óviljug þennan ljóta saurlifnað með föður sínum. En þó hún hafi ei nauðunginni lýst eftir lögum þá muni henni sakir fáfræðis það vorkennast, einkum þar sem faðir hennar átti þar hlut að. 2. Að hún hafi eftir þeirra beggja meðkenningu verið fyrir utan rænu og mál þegar hann barnið frá henni tók og vissi því ekki hvernin hann með